ویرایشگر عکس خصوصی و بدون سانسور با هوش مصنوعی

ویرایش جایی است که ابزارهای رایج از همه سخت‌گیرترند. مولد فقط باید پرامپت را کنترل کند؛ ولی به ویرایشگر یک عکس واقعی داده می‌شود، و شرکت‌های پشت ویرایشگرهای بزرگ اغلب هر عکسی را که آدم دارد دست نمی‌زنند، هر چه که خواسته باشی. اگر از یک ویرایشگر رایج بخواهی رنگ کتِ عکس خودت را عوض کند، احتمال زیادی هست که فقط چون عکس آدم دارد قبول نکند.

در nokeep عکس و دستورت همان‌طور که داده‌ای به موتور ویرایش می‌رسند، بدون اینکه فیلتر کلیدواژه‌ای درخواست‌های معمولی را زیر سؤال ببرد. می‌توانی پس‌زمینه را عوض کنی، صحنه را دوباره نورپردازی کنی، ظاهر شخصیتی را برای داستانی تغییر بدهی، حال‌وهوای تصویر را عوض کنی یا چیزی را که مولد غلط ساخته درست کنی.

سؤال سخت‌تر در ویرایش این نیست که ابزار چه اجازه‌ای می‌دهد، این است که عکس مال کیست. شخصیتی که خودت ساخته‌ای مال توست و هر طور بخواهی ویرایشش می‌کنی. عکس آدمی دیگر مال تو نیست، و خصوصی بودن ویرایشگر این را عوض نمی‌کند.

حد اول قانون و شرایط nokeep است و هیچ تنظیمی آن را برنمی‌دارد. نمی‌توانی آدمی واقعی و قابل‌شناسایی را به تصویر جنسی یا گمراه‌کننده تبدیل کنی، از جمله با ویرایش عکسش، یا بدون رضایت از چهرهٔ کسی برای فریب، آزار یا تحقیر او استفاده کنی. هر چیز جنسی که به افراد زیر سن قانونی مربوط باشد بدون استثنا ممنوع است. ویرایش آدمی واقعی به تصویر صمیمی بدون رضایت او در شمار رو‌به‌افزایشی از جاها جرم هم هست.

حد دوم موتور است. موتورهای ویرایش در تغییری که با یک جمله بشود توضیح داد خوب‌اند و در تغییری که کل تصویر را باید از نو ساخت ضعیف. درخواستی که موتور از پسش برنیاید معمولاً یا تصویری برمی‌گردد که دستور را نادیده گرفته یا خطا می‌دهد، و رندری که کلاً شکست بخورد هزینه‌ای ندارد.

حد سوم حقوق عکس اصلی است. از عکس‌هایی استفاده کن که مال خودت است یا اجازهٔ استفاده‌شان را داری. این شامل تصویرهای استوک با مجوزی که اثر مشتق را اجازه می‌دهد، عکس‌های خودت و هر چیزی که خودت ساخته‌ای می‌شود. عکسی که جایی پیدا کرده‌ای شامل نمی‌شود.

تصویر را در جعبهٔ پیام پیوست کن یا یکی را از گالری‌ات باز کن و دستور را در دو بخش بنویس: چه چیزی عوض می‌شود و چه چیزی می‌ماند. «پس‌زمینه را به خیابانی خیس و شبانه عوض کن؛ حالت بدن، کت و چهره دقیقاً همان‌طور بماند» به موتور درخواستی می‌دهد که می‌شود نتیجه‌اش را سنجید. «بهترش کن» چیزی به آن نمی‌دهد. چیزهایی را که برایت مهم‌اند اسم ببر، چون جزئیاتی که اسمشان نیامده همان‌هایی‌اند که جابه‌جا می‌شوند.

بهتر است هر ویرایش یک تغییر داشته باشد. اگر پس‌زمینهٔ تازه، نور دیگر و لباس جدید می‌خواهی، سه ویرایش جدا انجام بده و پیش از ویرایش بعدی هر نتیجه را بررسی کن. ویرایشِ زنجیره‌ای از روی تصویر ساخته‌شده روال معمول است: نسخهٔ اول را بساز، ذخیره‌اش کن، ویرایشش کن و نسخه‌ای را که دوست داری نگه دار. هر نتیجه کنار اصل در گالری مرورگرت ذخیره می‌شود، پس چیزی رونویسی نمی‌شود.

ویرایشگر همان قالب‌هایی را می‌پذیرد که مولد می‌سازد. وضوح خروجی مال ویرایشگر است، حدود ۱K، نه وضوح اصل، پس عکس بزرگ کوچک‌تر از آنچه وارد شد برمی‌گردد. نتیجه‌هایی را که می‌خواهی نگه داری همان موقع دانلود کن.

یک ویرایش ۱۰۰ اعتبار است، یعنی ده سنت؛ یک تصویر جدید ۵۰ اعتبار است؛ ۱۰۰۰ اعتبار یک دلار است. اعتبار از ۵ دلار شروع می‌شود، که می‌شود ۱۰۰ تصویر جدید، نصف آن ویرایش، یا ترکیبی از هر دو، و هیچ‌وقت منقضی نمی‌شود. اگر رندر شکست بخورد، اعتبارِ بلوکه‌شده آزاد می‌شود و کم نمی‌شود. برای ویرایش‌هایی که برگشته‌اند هزینه می‌دهی، چه از نتیجه خوشت بیاید چه نه، و برای همین توضیحِ دوبخشی مهم است.

ویرایش‌ها از همان سهمیهٔ رایگان روزانه‌ای کم می‌شوند که تصویر جدید هم دارد: سهمیهٔ رایگان ۲۵ پیام چت، دو تصویر در روز (ساخته‌شده یا ویرایش‌شده) و یک کلیپ کوتاه است. بعد از آن اعتبار از ۵ دلار شروع می‌شود و اشتراک لازم نیست.

طرح‌ها از ماهی پانزده دلار شروع می‌شوند و چت نامحدود به‌علاوهٔ موجودی اعتباری را شامل می‌شوند که هزینهٔ تصویر، ویرایش و ویدیو را با هم می‌پردازد؛ Plus حدود ۴۰۰ تصویر یا ۲۰۰ ویرایش در ماه را پوشش می‌دهد. طرح ویرایش نامحدود وجود ندارد، به همان دلیل که طرح تصویر نامحدود وجود ندارد: هر ویرایش هزینهٔ محاسباتی دارد، و قیمت نامحدود یا سقفی را پنهان می‌کند یا باعث می‌شود کاربرهای کم‌مصرف هزینهٔ پرمصرف‌ها را بدهند. nokeep به‌جای آن، پیش از هر ویرایش یک قیمت نشان می‌دهد.

حریم خصوصی برای ویرایشگر مهم‌تر از مولد است، چون چیزی واقعی بارگذاری می‌کنی. در nokeep عکس بارگذاری‌شده همراه درخواست به ارائه‌دهندگان استنتاج میزبانی‌شده می‌رود، با تعهد نگهداری صفر داده در حافظه پردازش می‌شود و nokeep آن را نگه نمی‌دارد و برای آموزش چیزی هم از آن استفاده نمی‌کند. نشانی IP و سرآیندهای شناسایی مرورگر تو همراهش فرستاده نمی‌شوند. عکس اصلی و نتیجهٔ ویرایش‌شده در مرورگر خودت ذخیره می‌شوند، نه روی سرور.

لبه‌ها را صادقانه بخوان. ارائه‌دهنده برای ویرایش، عکس را پردازش می‌کند، آن هم بر پایهٔ قرارداد، نه رمزگذاری‌ای که کلیدش دست خودت باشد. سوابق عملیاتی و صورتحساب جدا از محتوا وجود دارند. و چون گالری روی دستگاه توست، هر کسی که مرورگر بازِ تو را در دست داشته باشد می‌تواند آن را ببیند؛ روی رایانهٔ مشترک وقتی کارت تمام شد از «پایان همین حالا» استفاده کن. دانلودها نسخه‌هایی هستند که nokeep نمی‌تواند برایت پاک کند.

اگر عکسی هیچ‌وقت نباید از دستگاهت بیرون برود، هیچ ویرایشگر میزبانی‌شده‌ای این شرط را برآورده نمی‌کند. گزینه‌ای که برآورده می‌کند مدل ویرایش روی سخت‌افزار خودت است، که وقت راه‌اندازی و کارت گرافیک قوی می‌خواهد و مسئولیت نتیجه‌ها هم با خودت می‌ماند.

مهم‌ترینش تغییر هویت است. برای تغییر کوچک، موتور معمولاً چهره را نگه می‌دارد؛ برای تغییر بزرگ ممکن است کسی را برگرداند که شبیه اصل است، نه خودِ او. محصول، لوگو و متن هم همین‌طورند: انتظار داشته باش تغییرهای کوچک سالم بمانند و تغییرهای بزرگ چیزهایی را که اسمشان را نبرده‌ای عوض کنند. پیش از اینکه روی ویرایشی ادامه بدهی، آن را با اصل مقایسه کن.

وضوح خروجی حدود ۱K است، هر چه ورودی باشد، و در این نسخه ارتقادهندهٔ جداگانه‌ای نیست. جزئیات ریز یک عکس بزرگ از این رفت‌وبرگشت سالم درنمی‌آید. همگام‌سازی ابری هم نیست، پس گالری مال همان مرورگر است و پاک کردن داده‌های سایت آن را پاک می‌کند.

ویرایشگر یکی از ابزارهای یک جعبهٔ پیام عمومی است، نه مجموعهٔ کامل روتوش. لایه، ماسک و قلم‌مو ندارد؛ تغییر را با کلمه هدایت می‌کنی و نتیجه را خودت می‌سنجی. برای اصلاح دقیق و موضعی هنوز ویرایشگر معمولی ابزار درست است، و این دو با هم خوب جور درمی‌آیند: تغییر را اینجا خام بساز، آنجا تمامش کن.