نویسندهٔ مقالهٔ خصوصی با هوش مصنوعی که رایگان می‌توانی استفاده کنی

بیشتر مقاله‌ها در چند جای مشخص گیر می‌کنند: انتخاب زاویه، چیدن نکته‌ها به ترتیب، نوشتن پاراگراف اول، و کوتاه کردن پیش‌نویس تا رسیدن به حد کلمات. یک گفتگوی هوش مصنوعی در هر یک از این مرحله‌ها مفید است. می‌تواند چند گزارهٔ محوری برای انتخاب پیشنهاد دهد، یادداشت‌های خام را به سرفصل تبدیل کند، استدلال مخالفی را که به آن فکر نکرده‌ای توضیح دهد، و نشان دهد کدام پاراگراف از موضوع دور شده است.

در کارهایی که فقط از تو برمی‌آید ضعیف است: خواندن منابعت، انتظارات استادت و دیدگاه خودت. واقعیت‌ها، نقل‌قول‌ها و ارجاع‌ها در یک پاسخ ممکن است اشتباه باشند، پس پیش از ورود به مقاله، هرکدام را با منبع اصلی بسنج.

گام ۱: گفتگو را باز کن و تکلیف را شرح بده. صورت سؤال یا موضوع، تعداد کلمات، سطح (مدرسه، دانشگاه، انگیزه‌نامه) و هر چیزی را که استاد یا صورت‌تکلیف خواسته بچسبان یا بنویس. هرچه پیام اول زمینهٔ بیشتری داشته باشد، کمتر بعداً باید اصلاح کنی.

گام ۲: پیش از متن، طرح را بساز. سه گزارهٔ محوری ممکن بخواه، یکی را انتخاب کن، و بعد سرفصلی بخواه که برای هر پاراگراف یک نکته و شاهد داشته باشد. سرفصل را خودت ویرایش کن تا دقیقاً همان چیزی را بگوید که می‌خواهی استدلال کنی.

گام ۳: بخش‌به‌بخش پیش‌نویس بنویس و بازنگری کن. یک پاراگراف بنویس، بچسبان و بازخورد مشخص بخواه: وضوح، ساختار، انتقال بین بخش‌ها یا طول. درخواست‌های کوتاه و متمرکز بهتر از خواستن کل مقاله در یک بار جواب می‌دهند. وقتی پاسخ سندی بلندتر بنویسد، در یک پنل کناری باز می‌شود و می‌توانی آن را به‌صورت فایل .docx دانلود کنی.

درخواست: «سؤال مقاله‌ام این است: [سؤال را بچسبان]. سه گزارهٔ محوری متفاوت پیشنهاد بده که بتوانم از آن دفاع کنم، و برای هرکدام یک جمله دربارهٔ قوی‌ترین اعتراض بنویس.»

درخواست: «یادداشت‌هایم این‌هاست: [یادداشت‌ها را بچسبان]. آن‌ها را به سرفصل پنج‌پاراگرافی برای مقالهٔ 1,000 کلمه‌ای تبدیل کن. نکته‌هایم را نگه دار؛ ادعای تازه اضافه نکن.»

درخواست: «این مقدمهٔ من است: [بچسبان]. بگو کجا مبهم یا کند است و یک جملهٔ اول فشرده‌تر پیشنهاد بده. کل پاراگراف را بازنویسی نکن.»

درخواست: «این پیش‌نویس 1,350 کلمه است و حد 1,000 کلمه: [بچسبان]. نشانم بده کدام جمله‌ها نکتهٔ قبلی را تکرار می‌کنند تا حذفشان کنم.»

درخواست: «استدلال اصلی منتقد منصف علیه گزارهٔ من را توضیح بده تا بتوانم در نتیجه‌گیری‌ام جوابش را بدهم.»

محدودیت‌ها را از اول بگو: تعداد کلمات، مخاطب، لحن و سبک ارجاع. اول بازخورد بخواه و بعد بازنویسی، تا مقاله صدای خودت را نگه دارد. اگر پاسخی خیلی کلی بود، بگو چه اشکالی دارد و دوباره بپرس؛ پیگیری در همان گفتگو زمینهٔ قبلی را نگه می‌دارد.

برای سؤال‌های سخت‌تر، «با تأمل فکر کن» را در تنظیمات گفتگو روشن کن. کندتر است و برای استدلال‌های پیچیده مناسب است. اگر همیشه همان قواعد سبک را می‌خواهی، آن‌ها را در تنظیمات، دستورالعمل‌ها بگذار تا با هر پیام فرستاده شوند.

مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها دربارهٔ کمک گرفتن از هوش مصنوعی قواعد متفاوتی دارند. بعضی ایده‌پردازی و بازخورد را مجاز می‌دانند، بعضی می‌خواهند بگویی از آن چطور استفاده کرده‌ای، و بعضی برای کارهای نمره‌دار منع می‌کنند. پیش از شروع، سیاست نهاد و استادت را بررسی کن و همان را رعایت کن.

nokeep قول نمی‌دهد که متن کمک‌گرفته از هوش مصنوعی به‌عنوان نوشتهٔ خودت شناخته نشود و نباید به هیچ ابزاری که چنین قولی می‌دهد اعتماد کنی. امن‌ترین استفاده، استفادهٔ صادقانه است: بگذار هوش مصنوعی در فکر کردن و بازنگری کمکت کند و کاری را تحویل بده که مال خودت است.

برای ساختن حساب نیازی نیست. گفتگوها و پیش‌نویس‌هایت در همین مرورگر ذخیره می‌شوند، پس پیش‌نویس مقاله روی سرور nokeep به نام تو ثبت نمی‌شود. nokeep از گفتگوهایت برای آموزش مدل‌ها استفاده نمی‌کند. برای پاسخ دادن، پیام و زمینهٔ مرتبط برای پردازش میزبانی‌شده فرستاده می‌شود؛ سیاست حریم خصوصی توضیح می‌دهد چه چیزهایی مدیریت می‌شوند و چه گزارش‌های عملیاتی نگه داشته می‌شوند.

چون گفتگوها در مرورگرند، خودکار به دستگاه دیگری منتقل نمی‌شوند. پیش از پاک کردن داده‌های مرورگر، گفتگو را خروجی بگیر یا سند را دانلود کن.