نگهداری صفر داده یعنی چه؟

بپرس کدام مدل، کدام نقطهٔ دسترسی و کدام قابلیت‌ها پوشش داده شده‌اند؛ محتوای درخواست یعنی چه؛ پردازش کی تمام می‌شود؛ و آیا استثنائاتی وجود دارد. یک بیانیهٔ کلی که ارائه‌دهنده از نگهداری صفر پشتیبانی می‌کند، ثابت نمی‌کند که هر درخواستی از آن استفاده می‌کند.

خود برنامهٔ گفتگو هم رفتار خودش را دارد. ارائه‌دهندهٔ مدل که نگهداری ندارد، جلوی برنامه را برای ذخیرهٔ تاریخچه برای کاربرانش نمی‌گیرد. برنامه و ارائه‌دهنده را با هم بسنج.

نگهداری درباره‌ی آن است که چه چیزی باقی می‌ماند. سیاست آموزش درباره‌ی یک استفادهٔ ممکن از اطلاعات است. رمزنگاری کنترل دسترسی به داده در حین انتقال یا هنگام ذخیره است. این حفاظت‌ها می‌توانند مکمل هم باشند، اما نام‌هایشان جای هم را نمی‌گیرد.

عدم آموزش لزوماً به معنای محتوای نگه‌داشته‌نشده هم نیست: یک سرویس می‌تواند هم آموزش ندهد و هم نگه ندارد. هر دو تعهد را بخوان، به‌جای اینکه فرض کن یکی با دیگری در تضاد است یا آن را ثابت می‌کند.

سیستم‌های صورتحساب، احراز هویت، پایداری سرویس و جلوگیری از سوءاستفاده می‌توانند از فراداده‌های عملیاتی استفاده کنند، حتی وقتی محتوای پرسش نگه داشته نمی‌شود. تاریخچهٔ مرورگر، خروجی‌ها، پشتیبان‌ها و اسکرین‌شات‌های خودت نسخه‌های اضافی‌اند که خارج از وعدهٔ ارائه‌دهندهٔ استنتاج قرار دارند.

پردازش با ذخیره‌سازی فرق دارد. یک مدل میزبانی‌شدهٔ معمولی باید محتوای لازم برای پاسخ را دریافت کند. نگهداری صفر به‌تنهایی ادعای رمزنگاری سرتاسری یا پردازش آفلاین نیست.

nokeep هیچ نسخهٔ سروری از تاریخچهٔ گفتگوی ذخیره‌شده نگه نمی‌دارد و درخواست‌های مدل را زیر توافق‌های بدون نگهداری اجرا می‌کند. سیاست حریم خصوصی فعلی، ذخیرهٔ محلی، پردازش مدل، سوابق عملیاتی و پرداخت‌ها را توضیح می‌دهد.

ارائه‌دهندهٔ آن، Venice، حالت‌های حریم خصوصی مدل را جدا می‌کند. حالت Private به‌عنوان نگهداری صفرِ اجباری‌شده با قرارداد برای محتوای درخواست و پاسخ مستند شده است؛ حالت‌های دیگرش حفاظت‌های متفاوتی دارند. رفتار nokeep را از هر قابلیتی که ارائه‌دهنده دارد استنباط نکن.