هوش مصنوعی بدون حالت چیست؟

برنامه می‌تواند پیام‌های قبلی را همراه هر درخواست تازه بفرستد. از دید مدل، این زمینه بخشی از ورودی فعلی است؛ مدل لازم نیست خودش گفتگویی ماندگار را بازیابی کند.

هرچه گفتگو طولانی‌تر شود، برنامه ممکن است بخشی از زمینهٔ قبلی را انتخاب، خلاصه یا کنار بگذارد. اندازهٔ پنجرهٔ زمینه و منطقِ انتخابِ برنامه تعیین می‌کند مدل از چه چیزهایی می‌تواند استفاده کند.

حافظه قابلیتی در خودِ محصول است که اطلاعات را ذخیره می‌کند و هر وقت لازم شد در اختیار مدل می‌گذارد. می‌تواند روی یک حساب ابری باشد یا روی دستگاه کاربر. رابطِ درخواستِ بدون حالت از هر دو شکل پشتیبانی می‌کند.

در nokeep حافظهٔ ذخیره‌شده در مرورگر می‌ماند و زمینهٔ مرتبط می‌تواند همراه درخواست‌های مدل فرستاده شود. می‌توانی حافظه را ببینی، ویرایش کنی و پاک کنی. این با پروفایلی روی سرور که خودکار بین دستگاه‌هایت دنبالت می‌آید فرق دارد.

یک API می‌تواند هر درخواست را جدا پردازش کند و در عین حال محتوایش را ثبت کند. سیستم دیگری ممکن است وضعیت گفتگوی رمزگذاری‌شده را با قاعده‌های دیگری نگه دارد. سیاست واقعیِ مدیریت داده را بخوان و حریم خصوصی را از روی شکل درخواست حدس نزن.

برنامه، ارائه‌دهندهٔ مدل و ابزارهای متصل هرکدام ممکن است رفتار نگهداری جداگانه‌ای داشته باشند. سوابق عملیاتی و نسخه‌های خروجی‌گرفته‌شده را هم باید جدا در نظر گرفت.

برای کارهای ادامه‌دار مشخص کن چه چیزی باید بماند و کجا: خودِ گفتگو، دستورهای پروژه، فایل‌ها یا حافظهٔ انتخاب‌شده. ببین محصول این کنترل‌ها را قابل‌فهم و قابل‌برگشت کرده یا نه.

در nokeep داده‌های ذخیره‌شدهٔ کار در مرورگر می‌مانند و نسخه‌ای از تاریخچهٔ گفتگو روی سرور نیست. استنتاجِ میزبانی‌شده همچنان زمینهٔ مرتبط را پردازش می‌کند، آن هم طبق توافق‌هایی که نگهداری را ممنوع می‌کنند.